บาร์ติดเวที ห่างมือกลองสามเมตร

คืนศุกร์ที่เคคิว ตั้งแต่หกโมงเย็นจนวงเลิก

หกโมงเย็น เก้าอี้ถูกยกออกมา ป้ายไฟเปิด และโถงเย็นพอที่คนแรกที่เดินเข้ามาจากซอยไดอาน่าจะหยุดตรงประตูแล้วเอามือล้วงกระเป๋า มิ้นอยู่ที่แคชเชียร์ เซฟกำลังรินกินเนสส์แก้วแรกของค่ำ ทิ้งไว้ใต้แท็ปสองนาทีให้ตกตะกอน ยังไม่มีใครดื่ม เวทียังมืด ห้องน้ำอยู่ถัดไป และบาร์อีกเก้าร้านระหว่างเรากับประตูส่วนใหญ่ยังมีแต่พนักงาน นี่คือชั่วโมงที่ดีที่สุดที่จะดูห้อง และแย่ที่สุดที่จะตัดสินมัน

ทุ่มครึ่ง โต๊ะแถวขอบเวทีเต็มแล้ว แถวถัดไปกำลังจะเต็ม ขาประจำวันศุกร์มาเวลานี้เพราะรู้ คู่รักวัยหกสิบจากแมนเชสเตอร์นั่งโต๊ะที่สองจากบันไดเวที ซึ่งเป็นโต๊ะของเขาแทบทุกศุกร์ตั้งแต่ร้านเปิด กลุ่มชาวออสเตรเลียหกคนที่เพิ่งเจอเราใน Google เมื่อชั่วโมงก่อนกำลังถูกเมย์พาไปนั่งสองโต๊ะข้างๆ จอเหนือเคาน์เตอร์เปิดบอลอยู่ ปิดเสียง ยังไม่มีใครดู

สามทุ่ม ไฟในโถงหรี่ลง มือกลองยกไม้ขึ้นทั้งสองข้าง และทั้งโถงหันมาทางเวที เซ็ตแรกคือเซ็ตที่วงเล่นเพื่อเปลี่ยนห้องที่กำลังคุยกันให้เป็นห้องที่หันหน้าเข้าหาเวที ใช้เวลาประมาณเพลงครึ่ง พอเพลงที่สาม คู่จากแมนเชสเตอร์ก็ร้องตามปากขมุบขมิบ และชาวออสเตรเลียเลิกดูโทรศัพท์แล้ว โต๊ะของเราห่างจากกลองสามเมตรและอยู่ด้านข้างลำโพง นั่นคือเหตุผลที่นักร้องมองเห็นโต๊ะ และคุณยังคุยกันได้

สี่ทุ่ม เซ็ตที่สอง ดังที่สุดและเป็นเซ็ตที่วงภูมิใจที่สุด โถงเต็มถึงบาร์กลาง เคาน์เตอร์เป็นที่ยืนหลังเก้าอี้แปดตัว และเคาน์เตอร์ตอนนี้คือที่นั่งที่ดีที่สุดในตึก เพราะจากหลังเคาน์เตอร์คุณเห็นทั้งโถงและวงพร้อมกัน แบงค์ทำสามอย่างพร้อมกันและคุยเรื่องกอล์ฟกับใครสักคน มีคนตะโกนขอเพลงจากแถวสอง และวงเล่นให้ในเพลงที่สาม

เที่ยงคืนเป็นต้นไป เซ็ตดึก เล่นให้คนที่ยังอยู่ นี่คือเซ็ตที่ทั้งห้องร้อง และเป็นเซ็ตที่วงเก็บเพลงไว้เล่น โถงบางลงและอุ่นขึ้น คู่จากแมนเชสเตอร์กลับแล้ว ชาวออสเตรเลียย้ายมาเคาน์เตอร์ และมีคนสั่งกินเนสส์แก้วสุดท้ายของคืน ซึ่งกำลังตกตะกอนอยู่ใต้แท็ประหว่างที่โซโล่กีตาร์ยาวกว่าที่ควร เราปิดตีสาม วงหยุดก่อนนั้น ช่วงเวลาระหว่างนั้นเป็นของเรา

ร้านนี้คืออะไร และไม่ใช่อะไร

เป็นบาร์หนึ่งในสิบใต้หลังคาเดียวกัน ร้านสุดท้ายทางขวา มีที่นั่งประมาณสี่สิบที่และเคาน์เตอร์ยาวตามผนัง วงดนตรีเป็นของคอมเพล็กซ์และเล่นให้ทั้งโถง เราคือบาร์ที่อยู่ข้างเวที แท็ปกินเนสส์เป็นของเราและเป็นแท็ปเดียวใต้หลังคานี้ อาหารทำจากฝั่งตรงข้ามซอยโดย Lee's Diner และ Craft Cottage มาเสิร์ฟที่โต๊ะเป็นจาน พนักงานคือมิ้น เซฟ แบงค์ เมย์ แอนนี่ และริต้า หกคนเดิมตั้งแต่วันแรก

ไม่ใช่อะโกโก้ ไม่ใช่บาร์เชียร์ ไม่ใช่สปอร์ตบาร์ และไม่ได้อยู่ถนนคนเดิน แม้บางเว็บจะยังบอกอย่างนั้น ไม่มีใครมานั่งด้วยโดยไม่เชิญ ไม่มีใครมาสั่นกระดิ่งใส่คุณ และสิ่งเดียวที่ใครจะเอามาให้โดยคุณไม่ได้ขอคือบิลใบที่สอง ถ้าคุณขอ ไม่มีค่าเข้า ไม่มีขั้นต่ำ ไม่มีเดรสโค้ดนอกจากใส่เสื้อ คอมเพล็กซ์ติดแอร์ตั้งแต่ประตูถึงเวที ซึ่งในเมืองที่สร้างมาเพื่อความร้อน นั่นคือเหตุผลส่วนใหญ่ที่สเตาต์ดื่มได้ที่นี่

ถ้าอยากได้เลานจ์ Gatsby อยู่ต้นซอยเรา ถ้าอยากนั่งริมถนน ซอยบัวขาวอยู่ห่างไปร้อยเมตรและทุกร้านมีโต๊ะข้างนอก ถ้าอยากได้วงดนตรีห่างสามเมตรและกินเนสส์ที่ใช้เวลารินสองนาที นี่คือที่นั่ง และหน้านี้คือที่อยู่ของมัน

สองอย่างที่ขาประจำพูด ซึ่งเราจะไม่พูดเอง คนหนึ่งเขียนว่าเป็นบาร์ที่ดีที่สุดที่เขาเจอในพัทยา ซึ่งเป็นคำใหญ่ในเมืองที่มีบาร์เป็นพัน และเราปล่อยไว้ในคำของเขา อีกคนบอกว่าหนาวเกินกว่าจะอยู่เกินสองแก้ว นั่นคือแอร์ และเรายังไม่ได้แก้ เพราะทางเลือกคือพัทยาเดือนเมษายน